Van 2 tot 9 februari 2010 bezocht een Beekvlietdelegatie de conferentie van de Model United Nations gehouden op de universiteit van Chicago. Lees hier hun weblog.
Weblog Model United Nations of the University of Chicago
02 februari 2010 - CHICAGO
Vanochtend zijn we met twaalf leerlingen uit klas 5 en 6 en twee docenten vertrokken naar Chicago, de Windy City. Hoewel het vliegtuig pas om 10:55 zou vertrekken, is iedereen vroeg opgestaan om sowieso op tijd bij de gate te zijn. Om 8:00 stond de gehele delegatie bij de incheckbalie van United Airlines en kon beginnen met het doorlopen van de beveiligingsprocedure. Een reis naar de Verenigde Staten is met name een kwestie van veel controles en papierwerk.
Het moment dat het vliegtuig opstijgt en iedereen aan boord zit is dan vooral een moment van opluchting dat alles zonder problemen verlopen is. Het besef dat we de rest van de week in Chicago zouden zitten, komt bij velen echter pas wanneer het vliegtuig laag over Chicago vliegt met een mooi uitzicht op de skyline.
Na een succesvolle landing wordt de procedure afgerond door een laatste controle van de douane, onder begeleiding van een speurhond op zoek naar etenswaren. Daarna nog een lange metrotrip naar het hotel en dan komt toch echt het moment dat de reis afgerond is en de eerste indrukken van Chicago op ons inwerken.
Om een ernstige jetlag te voorkomen proberen de meesten de dinsdag zo lang mogelijk uit te rekken, met als geschat record 10:00 PM (05:00 Nederlandse tijd), waardoor sommige delegatieleden bijna 24 uur wakker zijn.
Out.
De eerste indruk
03 februari 2010 – CHICAGO
Het is hier nu 23:44 en we zitten op onze hotelkamer, terugkijkend op een lange dag van first impressions. Chicago is voor degene die bekend zijn met andere wereldsteden een stad op zichzelf. Het is een stad waar zaken, toerisme en politiek samenkomen.
De stad van Oprah en Obama is dynamisch en indrukwekkend. De mensen lopen snel en wachten niet op een groen voetgangerslicht, maar zijn desondanks graag bereid licht verdwaalde Nederlanders de weg te wijzen (of nog verder de verkeerde richting in te sturen).
Aangezien de conferentie pas morgenavond begint, hebben we deze dag de gelegenheid gehad om de toerist uit te hangen. Met de camera in de hand en de kaart van Chicago op zak hebben we enkele highlights van Chicago, waaronder het Hancock-building, bezocht en hebben we een indruk gekregen van the Chicago-way-of-life. Daarnaast is Amerika natuurlijk ook het land van de dollar, waarvan we van de gunstige koers gebruik hebben gemaakt.
Het beeld dat velen hadden van Amerikanen was dat van rijkdom, diversiteit en obesitas. Het beeld van rijkdom komt soms niet overeen met de werkelijkheid. Als voorbeeld zagen we zwervers die bedelend zonder verzekering op straat leefden en spraken we Amerikanen die afhankelijk waren van de zorg van anderen.
Het beeld van diversiteit klopt zeker. We zagen mensen met uiteenlopende etniciteiten en het diverse karakter van de stad blijkt ook uit het feit dat informatie in de stad zowel in het Spaans als het Engels gegeven wordt.
Het beeld van obesitas klopt gedeeltelijk. Om te beginnen is Chicago ruim gevuld met fastfoodrestaurants, i.e. MacDonalds en BurgerKing, met coffeerooms, i.e. Starbucks, en met ‘gezondere’ restaurants, i.e. Subways. Er werd dan ook stellig beweerd dat de verdeling van Amerikaanse burgers over de fastfoodrestaurants gunstiger was dan de verdeling van burgers over doktoren. Bovendien werden onderbroeken verkocht van maat 60, de gemiddelde herenmaat is 30, waarin zonder moeite twee delegatieleden pasten (als vorm van experiment).
Morgen begint de conferentie, waar we erg naar uitkijken. Aangezien de conferentie plaatsvindt in het hotel waar we verblijven, zijn we gedurende de dag al andere studenten tegengekomen die ook deelnemen aan de MUNUC. Morgen meer.
Out.
Het begin
05 februari 2010 - CHICAGO
Gisteravond is de conferentie van de Model United Nations, georganiseerd door the University of Chicago, eindelijk van start gegaan. De conferentie werd geopend door een formele openingsceremonie, waarin verschillende sprekers hun visie uitten op het belang van samenwerking op wereldniveau. Een columnist van belangrijke kranten als de New York Times en de International Herald Tribune baseerde zijn visie op de scherpe analyse dat, en ik citeer: "The pax Americana cannot last forever."
Het aantal Amerikanen dat deel neemt aan de conferentie is, zoals verwacht, enorm. We hebben mensen gesproken uit onder andere Wisconsin, Saint Louis, Ohio en Chicago. Het aantal Chinezen dat deelneemt is ook enorm, dit ten gevolge van een samenwerkingsverband tussen de Universiteit van Chicago en verschillende scholen uit China. Echter hadden we niet verwacht dat Gymnasium Beekvliet de enige Europese deelnemende school zou zijn. Als enige Europeanen ontstaan gemakkelijk gesprekken over culturele verschillen en politieke standpunten met Amerikanen en Chinezen.
Na afloop van de openingsceremonie en een korte indoor recess, gingen afzonderlijk de verschillende committee sessions van start. Net zoals THIMUN is MUNUC opgedeeld in verschillende commissies, in welke verschillende delegatieleden een land vertegenwoordigen en over verschillende topics praten. Het verschil met THIMUN is echter dat in MUNUC de commissieverdeling anders is gedaan en het aantal onderwerpen per commissie teruggebracht is naar twee. Daarnaast zitten we als vertegenwoordigers van de Filippijnen soms ook met twee delegatieleden in een commissie. De vergadering verloopt volgens de Amerikaanse procedure, dat betekent dat er gedebatteerd wordt over waar over te debatteren en er gestemd wordt over de vraag of er gestemd moet worden.
Net als bij THIMUN is ons doel de komende dagen om samen oplossingen te vinden voor de problemen at hand, aansluitend bij het beleid van de verschillende delegaties. Dit doel wordt alleen bereikt als alle deelnemers in staat zijn samen te werken en andere visies op problemen te accepteren. Een belangrijke spreker tijdens de openingsceremonie benadrukte het belang van het begrijpen van andere culturen, het luisteren naar andere visies en het veranderen van eigen standpunten. Hij sloot af met de woorden "you are the future!" en in zekere zin, zijn we dat allemaal.
Out.
Wandelgangpolitiek
06 februari 2010 - CHICAGO
Het is hier nu 00:41 AM, en we hebben er een lange dag van debat en bijbehorende zaken opzitten. Over het algemeen is er veel geleerd en hebben we veel mensen leren kennen.
Daarnaast zijn er vandaag een paar dingen over de MUNUC duidelijk geworden. Ten eerste is de MUNUC heel erg gericht op de wandelgangen. Tussen het debat door zijn er sessies van een paar
minuten waarin de verschillende delegates met elkaar kunnen overleggen en elkaar kunnen overtuigen. De belangrijkste beslissingen worden op MUNUC dus - net als in de Amerikaanse politiek -
in de wandelgangen genomen.
Bovendien is op de MUNUC door het systeem waarin je met een grote groep delegaties aan te vormen resoluties werkt de feedback van de andere delegatieleden heel belangrijk. Als iemand bijvoorbeeld
een goede speech houdt over een punt dat zeker in een resolutie over een bepaald onderwerp behandeld moet worden, kan de groep delegatieleden de resolutie meteen aanpassen. Rekening houdend hiermee
laat de moderator (debatleider) dus ook veel verschillende delegates spreken, zodat de specifieke meningen van ieder land aan de orde komen. De procedure in MUNUC is dus erg verschillend van de procedure in THIMUN en is mede daardoor een interessante aanvulling op de THIMUN.
Het viel vandaag trouwens wel op dat we als Nederlandse delegatie erg exotisch zijn. Veel van de delegatieleden hebben na het houden van een speech notes ontvangen over hun "cute accent", ook al vinden we zelf
dat we redelijk accentloos Engels praten. Ook worden we vaak aangezien voor Duitsers, wat dan weer een beetje jammer is.
Het is in elk geval zeker dat het een lange, leuke maar toch ook vermoeiende dag was. Het is ondertussen 00:58 en we gaan slapen.
Out.
08 Februari 2010 – CHICAGO
BAM!
Door de drukte hier, hebben we een tijdje niets van ons laten horen. We hebben drie hartstikke leuke dagen achter de rug die we graag met jullie willen delen. Er is niet alleen veel gedebatteerd, maar ook veel gebeurd in the wonderful city of Chicago.
Zaterdag was de laatste en langste conferentiedag. Op deze dag werden er eindelijk concrete beslissingen genomen in verschillende committees. Resoluties werden ingediend, opgehemeld, afgekraakt en uiteindelijk wel of niet aangenomen. Het was op deze dag dan ook van groot belang om je hoofd erbij te houden en lekker op en neer te lobbyen. Elke oplossing werd door middel van amendments op maat gemaakt, wat leidde tot goed doordachte en innovatieve resoluties. Niet alleen de resoluties zelf waren zeer innovatief, ook de manier waarop ze werden gepresenteerd verdiende zeker een originaliteitsprijs. Resoluties werden vergeleken met onder andere de beroemde basketballer Kobe Bryant of met The Black Eyed Peas, alles werd erbij gehaald om iedereen ervan te overtuigen dat deze resolutie de beste was.
In de avond werd er door de organisatie een ‘delegate dance’ georganiseerd, waar duidelijke regels over afgesproken waren. Het zogeheten ‘full body-contact dancing’, such as ‘grinding’, ‘moshing’ and ‘breakdancing’ was ten strengste verboden. Dit werd zo serieus genomen dat wij er op de dag zelf nog een aantal keer aan herinnerd werden door de leden van het Executive Committee. Eenmaal op het feest aangekomen bleek er toch niet zo strict te worden omgegaan met al die regels. Vooral de Amerikaanse meisjes bleken juist een groot voorstander van het ‘full body-contact dancing’, en dan nog het liefst met de exotische Nederlandse delegates.
Zondag was een korte dag van twee uurtjes ‘in session’. Hierin werden vooral de laatste zaken afgehandeld en de officieuze awards uitgereikt. Zo kreeg Peter the most memorable delegate award uitgereikt en Michiel the most European delegate award.
Zondagmiddag splitste de groep zich op in tweeën. De ene helft besloot dat ze de afgelopen week nog niet genoeg Chinezen hadden gezien en gingen op verder onderzoek uit in Chinatown, de andere helft zocht zijn heil in N. Michigan Avenue, dé winkelstraat van Chicago. Vervolgens kwam de ene groep thuis met verhalen over gave kleding en sieraden die ze moesten hebben en kwam de andere groep thuis met zeer uiteenlopende meningen over de smaak van cultuur (kippenvoeten!!).
Zondagavond: SUPERBOWL SUNDAY. Het was tijd voor het grootste TV-evenement van Amerika: The Superbowl (= finale van de Amerikaanse footballcompetitie en tevens ook het einde van het seizoen). Deze Titanenstrijd werd gestreden tussen the New Orleans Saints en the Indianapolis Colts. Na een korte uitleg van vriendelijk hotelpersoneel over hoe het spel werkte deelde de groep zich al snel op in twee fanatieke supporterskampen. Alsof het om een WK-finale Nederland-Duitsland ging: de sfeer in de lobby was om te snijden. Bij elke touchdown of tackle van een partij werd dat met een enthousiast BAM! extra hard ingewreven bij de tegenpartij. Over inwrijven gesproken: na een volgens de Saints-supporters terechte overwinning werd het Colts-kamp nog een aantal keer fijntjes met hun neus op de feitjes gedrukt. De avond werd door de mensen die nieuwsgierig waren naar de jazz-roots van de stad in een Jazzclub doorgebracht, en de fanatieke football-supporters kwamen tot rust door met z’n allen voor de 100ste keer weg te zwijmelen bij Titanic.
Ook maandagochtend was er weer een keus tussen cultuur of consumeren. Een deel van de groep ging richting de Universiteit van Chicago, de organisatoren van onze conferentie. Het andere deel ging naar de grote shoppingmalls van de stad. Op de universiteit was vooral veel verbazing over het uiterlijk. Waar je verwacht een typisch Amerikaanse universiteit te zien, waan je je opeens in de wereld van Harry Potter. De hele campus bleek gebouwd te zijn in een oud-Engelse stijl en had nog wel het meest weg van Zweinstein. Een leuk extraatje was dat een van de studenten ons graag een rondleiding wilde geven over het hele terrein. Over het algemeen was het allemaal zeer indrukwekkend. Tijdens de culturele verrijking van het ene deel van de groep, was het andere deel vooral de laatste souveniers aan het inslaan voor thuis. Hier en daar was er nog wat twijfel tussen shirt A of shirt B, maar meer problemen zijn er niet geweest.
Het is nu 1:04, de koffers zijn grotendeels alweer ingepakt en het is een vreemd idee dat ten eerste; er nu alweer leerlingen op de fiets naar school zitten en ten tweede; dat we over 26 uur Nederlandse tijd alweer thuis zijn. Nederland, tot snel!
Out
09 februari 2010 - ABOVE CANADA
Het is nu half 10 Amerikaanse tijd en dit is de laatste keer dat we jullie schrijven over onze ervaringen in Amerika. We zitten nu in een vliegtuig van United Airlines met vluchtnummer UA908 op weg naar huis, op een Altitude van 10,668 meter en een Time to Destination van 05:19. Gelukkig hebben we slechts een klein uur vertraging opgelopen door de hoeveelheid sneeuw die vandaag op Chicago neergevallen is.
Terugkijkend op een superweek, met leuke, leerzame en memorabele momenten, vinden we het jammer om weer naar huis te gaan. De week in Amerika is een levenservaring die ons allemaal lang bij zal blijven. We hebben de wolkenkrabbers en de ijskoude wind van Chicago ervaren, Amerikaanse shopping malls gezien, veel Amerikaanse studenten ontmoet en uitgelegd dat Nederland meer is dan Amsterdam, ons kapot gegeten aan het fastfood, en vooral genoten van de grappige momenten en geleerd van de serieuze gebeurtenissen.
Ondanks een mooie terugkomst om naar uit te kijken, zijn er veel dingen die we van dit land gaan missen: de gratis refills in fastfoodrestaurants en de mogelijkheid om het niet-opgegeten voedsel mee te nemen in een 'doggy bag', de vriendelijkheid van de Amerikanen, die op alle momenten bereid waren de weg te wijzen aan verdwaalde delegates, het verschil van mening met Amerikanen over voor ons bekende topics en de vrijheid en mogelijkheden om je eigen ding te doen en onafhankelijk te zijn van je omgeving. Films schetsen vaak een onrealistisch beeld van de werkelijkheid, echter past het vrije en mooie leven dat verbeeld wordt in Amerikaanse films geheel bij de ervaring die we deze week opgedaan hebben. Amerika is inderdaad het land van de ongekende mogelijkheden.
Voordat we afsluiten, willen we graag iedereen die deze reis mogelijk gemaakt heeft oprecht bedanken voor de steun en het vertrouwen in deze reis en willen we daarnaast jullie bedanken voor het tonen van jullie interesse in onze ervaringen door het lezen van onze weblog.
America, we're gonna miss you!
Out.
Webdesign & CMS by Negeso
