Op 6 april 2010 is de nieuwbouw van het binaskpaviljoen tamelijk onherroepelijk van start gegaan. Zeven bomen die op de plek van het nieuwe paviljoen staan, werden gerooid. Een zee van licht en ruimte ontstond.

Gemengde gevoelens. Fijn dat de nieuwbouw zichtbaar wordt. Maar het rooien van zulke grote en mooie bomen roept ook veel emotie op. Bomen zijn oud, bomen hebben al een heel leven achter zich, bomen zijn mensen. Dat roept onvermijdelijk de gedachte aan een gedicht van Vasalis op, dat we hier laten volgen, bij wijze van in memoriam.

 

Aan een boom in het Vondelpark

 

Er is een boom geveld met lange groene lokken.
Hij zuchtte ruisend als een kind
terwijl hij viel, nog vol van zomerwind.
Ik heb de kar gezien, die hem heeft weggetrokken.

O, als een jonge man, als Hector aan de zegewagen,
met slepend haar en met de geur van jeugd
stromende uit zijn schone wonden,
het jonge hoofd nog ongeschonden,
De trotse romp nog onverslagen.

M. Vasalis (1909-1998)

(Uit: Vergezichten en gezichten, Amsterdam, Van Oorschot 1954.)