U bent hier:   Home
  |  Inloggen

Article Details

Dagboek Griekenlandreis
Bericht geplaatst op: 12-4-2015


Zondag 12 april

Om half vijf 's ochtends moesten we op Beekvliet zijn. Dat was voor sommigen niet het leukste idee dat de schoolleiding had bedacht. Om half vijf stond iedereen dan toch half slapend op school. Gelukkig vertrok de bus snel en konden de meesten even bijtanken. Na een reis van ongeveer anderhalf uur, was Schiphol dan eindelijk in zicht. Iedereen was moe en stond nog voor een lange reis. Het inchecken was een ramp. Niemand kwam uit de apparatuur die je moest gebruiken. Echter er was een aantal mensen dat wel slim was geweest, ze hadden thuis al ingecheckt.
Na bagage inchecken en de controles doorkomen, wat niet voor iedereen vlekkeloos verliep, konden we dan eindelijk onze zenuwen laten opkomen. We gingen vliegen. Er was een stel leerlingen dat toch flink wat kriebels voelde toen ze de gate inliepen. Om vijf over half negen vertrokken we dan echt. Alle riemen vast terwijl de motoren van het vliegtuig onder ons begonnen te draaien. Athens here we come!
Ongeveer half een kwamen we de luchthaven inlopen waar iedereen zich vrijwel meteen op zijn of haar gemak voelde met het zonnetje felschijnend op iedereens bolletje. De grauwe lucht van Nederland konden we achter ons laten en de rondreis door Athene ging van start.
In de bus werden de kamers al snel onder alle leerlingen verdeeld, iedereen blij en gelukkig met hun leuke, nieuwe kamergenootjes. Na onze korte broeken, hemdjes en zonnebrillen voor de dag te hebben gehaald gingen we, goedgevuld van de eerste maaltijd in Athene, op pad. 
We kwamen langs gebouwen als de Universiteit van Athene en het nieuwe parlementsgebouw. Hier bekeken we de welbekende wachtswisseling en kregen een mooie presentatie te horen over de gebouwen terug in het oude Griekenland.
Velen waren blij met de mooie stadswandeling door de koninklijke tuinen terwijl anderen de tocht naar de top van de berg leuker vonden. Helaas waren twee meiden niet in staat om deze tocht mee te maken, maar ondanks dat hebben ze toch een kleine drie kwartier gezellig beneden op ons zitten wachten. Nadat iedereen zijn prachtige panorama foto's had gemaakt en we de twee meiden in hun rolstoel weer hadden opgehaald, ging de tocht verder naar hartje Athene.
Het centrum van Athene was niet voor iedereen een pretje. Er werden namelijk enkelen van ons opgelicht door erg goede verkopers. Na nog een paar presentaties te hebben gehad kwamen we terecht bij een gezellig uitziend restaurantje. We hebben net heerlijk Grieks gegeten en zullen dadelijk weer teruggaan naar ons hotel. Dan zit de eerste dag van deze reis er toch echt op.

Hilde


Maandag 13 april

Zoals bij alle schoolreisjes natuurlijk het geval is, ging ook bij ons weer vroeg de wekker af. Om 7 uur eruit, om half 8 ontbijt, en om half 9 de deur weer uit op weg naar de Akropolis. Het weer was wederom uitstekend en wat kun je toch genieten van het uitzicht over Athene vanaf de Akropolis! Na een tijdje doorgeklommen te hebben, kwam er een reeks aan presentaties. Presentaties over het Parthenon, het Erechtheion en last but definitely not least; het Athene-Nike tempeltje, waarover we natuurlijk allemaal al ijverig over geleerd hadden voor het proefwerk van afgelopen vrijdag!
Tenslotte het ietwat minder bekende, maar zeker niet minder indrukwekkende Hefaisteion! Zoals jullie allemaal wel weten, ligt dat op de Agora ;). We hadden een half uur de tijd om rond te wandelen op de Agora, dus we haastten ons naar de stoa, waarna de volgende klim naar het Hefaisteion begon. Wat de meesten van ons erg indrukwekkend vonden, was het fries van de Hefaisteion, waarop Centauren en Lapithen afgebeeld stonden.
Na een lange ochtend vol cultuur, zijn we lekker gaan lunchen bij ons vaste souvlaki-stekje. We waren allemaal erg toe aan een beetje rust, met lekkere souvlaki natuurlijk.
Maar goed, het blijft een educatieve reis, dus na de lunch gingen we meteen weer door naar het Nationaal Archeologisch Museum, waar Myriam met haar uitgebreide archeologische kennis meneer Louwerenburg nog even heeft uitgelegd hoe het nou allemaal zat met de geometrische vazen en de Kouros-beelden. We hebben zo'n twee uur de Archaïsche beelden en vazen in het echt kunnen bestuderen, nadat we hier uiteraard ook weer over geleerd hadden. Aangezien het in Griekenland nog Pasen is, sloot het museum om 15:00 en hadden we dus de hele middag vrije tijd! Deze vrije tijd heeft een aantal van ons lekker rustig doorgebracht in het hotel, maar een aantal trok er ook op uit, en wel naar de tuinen van het parlementsgebouw! Hier hebben we lekker in de zon gelegen totdat het weer tijd was om naar het hotel te gaan, het diner kwam er immers aan! We hadden de mogelijkheid om in selecte groepen te gaan eten maar aangezien we het zo gezellig vonden, hebben wij (uiteraard democratisch) besloten om met zijn allen te gaan eten :).
Het is nu bijna 20:00 en we zitten buiten bij een Grieks restaurant, met een uitermate gezellige sfeer, te genieten van het uitermate lekkere Griekse eten. Onze geweldige docenten hebben natuurlijk weer eens voor ons geregeld dat we voor slechts 10 euro een voorgerecht, een hoofdgerecht en een drankje hebben, bedankt!
Vanavond gaan we weer op tijd naar bed, want morgen moeten we nog naar het Akropolis Museum en daarna vertrekt de bus naar Delphi!

Myriam en Anna Lotte

The Story of the Bergbeklimmers - There and Back again

Op een middag waren de die-hard bergbeklimmers klaar om de Lykavittosheuvel te beklimmen. Deze missie werd toevertrouwd aan de helden Lette, Teun, Niels, Arthur, Bram, Bjorn en Casper. Dit verhaal vertelt de reis van 7 helden die zich dieper en dieper in de Griekse Chaos wagen, op weg naar het mooiste uitzicht van de stad Athene.
Na genoten te hebben van een ijsje uit een van de duizenden kiosken in Athene besloten de klimmers te gaan wandelen, onder leiding van de professionele kaartlezer Niels. Ze passeerden de kunstrijke graffiti van de Griekse steegjes en al gauw was daar de eerste uitdaging; een enorme trap, die strekte zover het oog reikte.  De klim was zwaar en al snel begonnen de dappere helden te zweten. Gelukkig had Teun het idee om mooie muziek te draaien waardoor we allemaal weer energie kregen. We liepen en liepen en toen waren we er, eindelijk.
We staken over een drukke asfaltweg waarna we ons overgaven aan de haarspeldweggetjes, soms verhard maar soms bijna onbegaanbaar, die we met gezellige moed bedwongen. Vol lef namen wij de afsnijweggetjes die steiler dan steil waren, en waar we ons best moesten doen niet uit te glijden en ons te verwonden aan de gruwelijke brandnetels in de struiken om ons heen.  Trap na trap, stap na stap en de klim werd zwaarder en zwaarder. Dapper liepen wij door, dapper met ons doel in zicht, wetend dat we er bijna waren. De zon hamerde op onze gezichten, en de stemming werd somber in de wetenschap dat wij een zware taak op ons hadden genomen, en we nu niet meer terug konden...
En toen. Het moment. We zagen de laatste trappen voor ons, en onze rugzakken verstrakkend en met een glimlach op onze gezichten lag de laatste stap voor ons. De trapjes krulden omhoog. Sneller en sneller gingen we, tot we er dan toch, na al die ontberingen, waren. 
Het uitzicht was miraculeus, de prachtige zij het halflege stad Athene strekte zich vanuit werkelijk alle kanten voor ons uit. Wij zagen de wonderlijke archeologische vondsten in de diepte, en de wind waaide door onze plakkerige haren. Zielsgelukkig gooiden wij onze rugzakken af, en de zon die eerst zo zwaar leek, was in de combinatie met een de frisse bries als een zegen uit de hemel. Verraderlijk was deze wel, en de verbranding lag op de loer. We waren aangekomen, maar de gevaren waren nog niet voorbij; dat was zeker.
Het terras lag voor ons, en we besloten neer te ploffen op de luxeuze stoelen en banken van het cafe op de top van de heuvel. Meteen werden wij van alle kanten bestookt door snode obers, en wij wisten dat wij bedrogen zouden worden door dit addergebroed als wij ons niet snel op scherp zouden stellen. Water werd ons aangeboden onder het mom van gastvrijheid, maar moe als we waren na de uitputtende reis konden wij deze gift niet afslaan, wij waren doodmoe en stierven van de dorst. 
De menukaart kwam op tafel. Op dit moment beseften wij dat wij vastzaten in een onomkeerbaar lot, onmogelijk konden wij ontkomen aan de snijdende blikken van de duivelse obers die ons het geld op sluwe wijze wilden afnemen. De prijzen waren immens, niet te omvatten en enorm vreselijk. Wij konden onze moralen niet negeren, door het gegeven water was het ons onmogelijk de top van de heuvel te verlaten. De enige die zich niet liet omkopen was de nuchtere en dappere Bram. 
Wij dronken en de obers kwamen onze bekers weer bijvullen. Het was een greep waar wij niet uit konden ontsnappen. Wij moesten vluchten, maar waar konden we heen? Er waren geen vluchtwegen, er was geen mogelijkheid tot ontsnappen. Wij konden niet weg. Wij zaten vast.
Cliffhanger.

Casper


Dinsdag 14 april

Om 7 uur ging de wekker weer en de laatste dag in Athene was helaas alweer aangebroken. Iedereen had haast omdat we om half 9 beneden moesten staan met ingepakte koffer, want later in de middag zouden we met de bus naar Delphi gaan. 's Ochtends maakten we een kleine wandeling naar het Akropolis Museum. Omdat Grieks Pasen voorbij was, waren alle winkeltjes voor het eerst weer open. Het zag er heel gezellig uit en we kregen meteen een hele andere indruk van Athene.
Het Akropolis Museum was heel modern gebouwd. Met mooie glazen vloeren, waardoor je als je naar beneden keek opgravingen kon zien die onder het museum lagen of andere mensen op de verdieping onder die van jou. Maar sommigen vonden het leuker om naar boven te kijken (rokjes gluren..). In het Akropolis museum stonden originele stukken van tempels die op de Akropolis gevonden waren. Onder andere 5 kariatiden van het Erechtheion, het hele fries en andere beeldhouwwerken van het Parthenon en heel veel beelden. Na het museum bezochten wij de gevangenis van Socrates, een Griekse filsoof, waar hij had gezeten voor zijn dood. Daarna kregen we een uurtje vrije tijd om wat te lunchen en nog een beetje te shoppen. We verzamelden weer bij het hotel waar iedereen op tijd moest zijn om in de bus te stappen. Niemand was op tijd, zelfs de leraren niet. Na een lichte vertraging vertrokken we dan eindelijk naar Delphi! 
Na ongeveer twee uur in de bus hebben gezeten maakten we een tussenstop bij een klooster, Osios Loukas. Meisjes met een te kort broekje moesten een plofrok aan en ook moesten je schouders bedekt zijn. In het klooster was een mooie kerk te zien, gebouwd in een christelijke stijl maar dan wel een beetje op z'n Grieks. In een tombe lag de zalige Loukas en eenmaal daar voorbijgelopen, heeft een aantal leerlingen een kaarsje aangestoken. Het was indrukwekkend om te zien hoe monniken daar nog leven. Jammer genoeg voelden we een paar regendruppeltjes. Niemand was daar aan gewend omdat het de voorgaande dagen prachtig  warm weer was. 
De busrit werd verder vervolgd en in Delphi aagekomen genoot iedereen van het mooie uitzicht op een vallei. Het werd tijd om te eten en er werden zelf groepjes gemaakt. De meiden (en Jaap) gingen uit eten in een gezellig restaurant met het mooie uitzicht. Omdat we met een stuk of 11 waren en (bijna) iedereen pizza had besteld en de oven vrij klein was, duurde het voor de ene helft wat langer voordat ze te eten kregen. 
Nadat iedereen iets anders had aangetrokken ging een groepje van ongeveer 12 mensen uit in Delphi. De rest chillde in het hotel of ging souvenirs shoppen. Nadat de eigenaar ons had verzekerd dat het na tien uur wel vol zou lopen, stapten we vol vertrouwen de club binnen. We bleven echter de hele avond alleen, maar dat maakte niet uit want het was super leuk. Om 11 uur moest iedereen weer terug op de kamer zijn en iedereen dook lekker z'n bed in. We waren allemaal erg moe, maar gelukkig mochten we ietsje langer uitslapen. Het was een topdag (vooral 's avonds).

Laura, Isabelle, Anna Lotte


Woensdag 15 april

Dag vier in Griekenland begon om half acht, we mochten gelukkig wat uitslapen na een woeste avond stappen. 
Na het ontbijt maakten we een lange heuvelige zware wandeling naar de Tholos van Delphi. Dit is een ronde tempel waarvan de functie niet helemaal bekend is maar hij is waarschijnlijk gewijd aan de godin van de aarde, Gaia. Daarna liepen we verder naar het Orakel van Delphi en alle ruïnes die daar bij stonden, zoals de Tempel van Apollo, een theater en een stadion. Dit was allemaal erg indrukwekkend, alhoewel de hele tocht omhoog voor een aantal heel vermoeiend en zwaar was. Toen gingen we naar het museum met o.a. de wagenmenner van Delphi, de beelden van Kleobis en Bitoon en de knapste jonge man. Vervolgens kregen we nog ongeveer een uur de tijd om wat te lunchen en om 14:00 uur moesten we weer bij de bus zijn om te vertrekken naar Nafplio.
Aan het ontbijt hadden we democratisch besloten om de langere busreis te maken met een pontje tussendoor, hiermee werd de reistijd uiteindelijk met ca. drie uur verlengd (super fout gestemd dus) haha! Na een extreem lange en wilde rit met de bus kwamen we aan bij het pontje, de meiden met zeeziekte vreesden al om dood te gaan maar het was uiteindelijk maar een tocht van tien minuten. Daarna stapten we weer op de bus en na ongeveer nog drie lange uren kwamen we eindelijk aan in Nafplio om 20:00 uur.
Eenmaal aangekomen bij hotel Victoria was iedereen helemaal kapot van de helletocht, maar toch konden we allemaal genieten van het prachtige stadje Nafplio. THE END SHEESH!

Kusjes,
Luna en Harm en Karolina


Donderdag 16 april

Tot ons groot ongenoegen moesten we vandaag vroeg ontwaken uit onze vredige sluimering. Desalniettemin bevonden we ons allen, dankzij de rijkelijke aroma's van het verrukkelijke ontbijt, vervuld met vreugde aan de ochtendmaaltijd. Na geringe tijd verplaatsten wij ons door middel van de bus, terwijl meerdere liederen de gemoederen vrolijk stemden, richting het alombekende Mycene. Daar zetten wij voet in het museum waar verscheidene pronkstukken ons op wonderbaarlijke wijze tentoongesteld werden, als ware het voedsel voor onze hongerige geest. Het museum in het verleden latend, vervolgden wij onze weg naar de burcht van Mycene die, hoewel aangevreten door de tijd, toch op miraculeuze wijze intact was gebleven. Eenmaal boven werd onze moed op de proef gesteld door een tocht naar het binnenste der aarde. Onze opgewekte stemming werd voor een moment verstomd doordat wij omsloten werden door de onheilspellende duisternis. Doch wisten wij het allen te doorstaan en zagen wij opnieuw het sprankelende licht in de ogen van onze medeleerlingen weerspiegeld.  Wij lieten deze memorabele herinneringen en de met planten overwoekerde burcht achter ons, terwijl de leeuwinnen, gebeiteld in het machtige steen, over ons waakten. Ons opnieuw tussen vergane doden begevend, bezochten wij het bijenkorfvormige graf waar sinistere fluisteringen onze oren vulden. 
Na een korte reis bereikten wij vol goede moed het theater van Epidauros, waar wij trachtten te luisteren naar Harm, die vijfenvijftig treden van ons verwijderd was, en wiens woorden verdrongen werden door het geroezemoes dat ons omringde, ondanks de ruimschoots geprezen akoestiek. Toen wij het heiligdom van Asklepios betraden, voelden wij de genezende krachten die haast tastbaar in de lucht om ons heen hingen. Het scheen ons geloofwaardiger toe dat deze goddelijke genezingen toegekend zouden moeten worden aan het idyllische landschap dat onze ogen streelde. Bedwelmd door deze indrukwekkende ervaring - of wellicht door de broeiende hitte - lieten wij ons meevoeren richting onze volgende bestemming, die ons reeds met vreugde vervulde daar het de belofte was van een azuurblauwe zee. Eer we onze plaats van aankomst hadden bereikt, voelden we de zweetdruppels over ons voorhoofd parelen en zagen we met groeiend genoegen uit naar een verfrissende duik. We verwisselden onze kledij en met een sierlijke beweging dompelden wij ons onder in het water dat ons verlichting bracht en de uiteenlopende impressies van ons lichaam spoelde. Achteraf deed de zon de waterdruppels verdampen en de schoonheid van het water was louter nog te merken aan onze zilte haren en de zandkorrels die onze huid lieten glinsteren. 
We zetten onze tocht voort in ons langwerpige voertuig dat ons bracht bij de voet van de Palamidi-heuvel die ons overschaduwde en ons deed huiveren in het besef van onze nietigheid. Wij trotseerden de vele trappen met vastberaden tred, vergezeld door enkele wellustige strijdkreten. Boven aangekomen verdreef een verkoelende bries de verzengende hitte die ons gedurende de klim had bezwaard. Wij genoten van de prachtige vergezichten van het Griekse landschap, die zich vertaalden in de uiting van ongedwongen vreugde. Er werd veelvuldig van de gelegenheid gebruik gemaakt om de klassieke scène over twee door liefde verweven harten op een zinkend schip na te bootsen. Ruige rotspartijen die uit de zee oprezen, aan de horizon de helderblauwe lucht die naadloos overging in de golven, om ons heen gele bloemen die met hun fragiliteit de keien wisten te trotseren. Met dit alles nog op ons netvlies gebrand verlieten wij, al treden tellend, de wonderschone Palamidi-burcht, die het einde aankondigde van deze sublieme dag.

In woorden gevangen door
Sara Attevelt, Lette Alsemgeest en Janneke van Hulten


Vrijdag 17 april

Na de ontdekking dat je elkaar kan wakker bellen met de hoteltefoons, gingen we ontbijten. (Even voor de goede orde: dit bestond uit toast, scrambled eggs, bacon, chocoladecake, knakworstjes,croissants, jus d'orange, yoghurt met fruit en cornflakes. Watertand je al?Gaan we verder) We moesten 5 uur lopen naar Korinthe *KINDERMISHANDELING* (geintje, we gingen met de bus) en eenmaal daar gingen we prachtige potten,vaasjes en beelden bekijken. Het enige minpuntje was dat je van een museum verwacht z'n zaakjes op orde te hebben, maar raad eens? Geen enkelbeeld\vaasje\potje was heel! Nou ja ze hebben ook crisis maar toch.... Voor het museum hadden we trouwens een presentatie van Jaap en Lucas. Na het museum gingen we kapotte gebouwen bekijken ( de leraren noemen het ook wel "oude tempels gemaakt door de Grieken en Romeinen" ) daarna hadden we vrije tijden mochten we lunchen, voedsel voor in de bus en in het vliegtuig inslaan en zwerfhonden en en -katten eten geven. Sommige konden niet van de honden afblijven *kuchsara* (Interpreteer dat niet verkeerd a.u.b... Dat van dat afblijven enzo) Na nog even geschommeld te hebben (er was een speeltuin, hoe cool!) gingen we met de bus door naar het kanaal van Korinthe. Het waaide echt best hard dus de lange haren vlogen overal naartoe, behalve de goede plek. Het water was prachtig blauw en na een foto-momentje kroop iedereen de bus weer in,om daar naar de rest van de presentatie van Jaap te luisteren. De bus vertrok naar het vliegveld, en de meesten gingen slapen of muziek luisteren. Er waren echter ook 2 uitzonderingen die vrolijk aan het swingen waren in de bus... Dat was best wel grappig eigenlijk. 10 min voor aankomst ging Sara's hoedje rondwaar iedereen een fooi in kon leggen voor de buschauffeur. Iedereen graaide in zijn\haar portemonnee om het kleingeld te vinden wat nog over was van het souvenir-shoppen. Na toch nog ongeveer €30 te hebben opgehaald, was de buschauffeur ook weer blij. Ik vraag me af van hoe lange duur dat zou zijn nadat hij alle lege flesjes en troepjes had ontdekt die nog in z'n bus rondzwierven... Sorry meneer, we mogen je wel hoor ;). Het lag niet aan u, maar aan ons. Na een soepele incheck -sessie liepen we door naar de douane waar we nu dus niet meer weg kunnen... ( op het moment van schrijven hoeven we nog maar een kwartiertje te wachten, maar we zitten hier dus al een uur vast... Zucht) uiteindelijk was het wachten nog niet eens zo heel erg omdat we eten hadden :) Straks vertrekken we dan toch helaas naar Nederland... Dan nog een uur of 2 in de bus naar Beekvliet, ik geloof dat iedereen hier stiekem hoopt op een macje onderweg, endan naar huis en slapen.

Ajuus! Houdoei en hoe ze dat hier zeggen:antio (lang leve google vertaler)
Miriam en Hilde


Epiloog

"Chairete", zeggen ze in het oud-Grieks als begroeting. Die groet betekent: " Wees blij". Blij, dat zij ze geweest. Blij en opgewekt, geïnteresseerd en leergierig. En ook nog geestig en slim. Zeggen wij dat als begeleiders elk jaar over de groep waarmee we op reis gaan? Inderdaad, vervelende groepen bestaan eigenlijk niet. Maar toch, dit jaar was toch wel, zoals de leerlingen regelmatig over zichzelf zeiden, "de beste groep ooit". Bijzonder was: de presentatie met de hele stamboom van de huis van Pelops, uitgetekend op wel tien aan elkaar geplakte A4-tjes. Of die waarbij de mythe van Prometheus verlevendigd werd met pantomime-spel. Of de klim van twee meisjes op krukken helemaal naar de top van het heiligdom van Delfi. Of het richtingsgevoel van de leerling die de docenten regelmatig de weg wees. En zo kunnen we doorgaan. Het zijn de leerlingen die de Griekenland-reis voor ons maken. Het is elk jaar anders. Het is nooit een opgave. Zelfs niet als je weer de 910 traptreden van de Palamidi-burcht op zwoegt: "U kunt het, mevrouw. U kunt het."

Lenneke van der Burg, Sander Faas, Binno Louwerenburg



Terug