U bent hier:   Home
  |  Inloggen

Article Details

Updates uit Rome en Griekenland
Bericht geplaatst op: 16-4-2016


Deze week worden onze vierdeklassers ondergedompeld in de klassieke cultuur: wie Latijn volgt, doet dat tijdens lange wandelingen in Rome en Ostia Antica, terwijl de leerlingen met Grieks een bustoer maken langs Athene, Delphi en over de Peloponnesos. U kunt met beide groepen digitaal meereizen: de latinisten plaatsen foto's op ons twitteraccount en de graeci houden hieronder een dagboek bij.

Zondag 17 april

Vandaag was het begin van onze reis. Wij wisten in het begin niet precies wat wij moesten verwachten, maar de plannen van die dag stelden ons niet teleur. Nadat wij om 6.45 bij school verzamelden, gingen we op weg naar Schiphol. Tijdens deze fanatische rit van een uur werd er gekletst en gelachen om van alles en nog wat. Na aankomst op Schiphol was het tijd om in te checken (hier begon de spanning voor de onervaren vliegers al een beetje te komen). De bagage werd afgeleverd en we gingen op weg naar de douane. De rij was groot, net als onze hoop om niet opgepakt te worden. Dit gebeurde dan ook niet en iedereen kon door naar de terminal, waar we onze eerste vrijetijd hadden. Hier scheidde de groep zich, en genoten mensen van de fantastische luchthaven, Schiphol. Na enige rust na de lange busreis was het tijd om te verzamelen bij gate C4 (not to be associated with a real C4). Het was even wachten totdat we het vliegtuig in konden, maar we hadden afleiding, een andere Nederlandse klas met kindertjes met gekleurd haar. Uiteindelijk kwamen wij wel in het vliegtuig, dat over drie uur in Athene zou landen. Omdat wij rond lunchtijd reisden, kregen wij een hapje eten om de vlucht prettiger te maken. De lunch bestond uit een opgevouwen pizzabroodje. Iedereen die dat had geproefd zei dat het best lekker was. Verder was de vlucht voor de meesten prettig, totdat wij moesten landen. Toen landingstijd aangekomen was, waren er een paar die een beetje angst hadden voor het neerkomen. Annabel was een van die mensen. Voor het landen had iemand namelijk gezegd dat wij al geland waren en Annabel geloofde dat ook. Maar het gevoel van landen was maar een beetje turbulentie. Toen het vliegtuig echt op de grond terechtkwam, en dus er een harde stoot kwam, schreeuwde Annabel. Dat vonden wij best leuk. Daarna stapten wij uit, en namen de bus naar het hotel Arethusa. Iedereen ging naar zijn kamer, maar er waren sommigen die op een hoge verdieping een kamer kregen en namen de lift, waarna niemand anders de lift kon nemen. Hierna wandelden wij met de groep door de stad waar sommigen van ons een presentatie hielden. De presentaties gingen over de Romeinse Agora en de Bibliotheek van Hadrianus. De presentaties verliepen soepel, waarna wij een diner hadden in een restaurant bij de ruïnes. Zo beëindigden wij de eerste dag van onze mooie reis.

Kevin Sun en Pieter Verhagen

Presentatie bij de Bibliotheek van Hadrianus

Diner naast de Romeinse Agora

Maandag 18 april

We begonnen onze dag aan het ontbijt. Bacon, eieren, Griekse yoghurt, fruit, broodjes, komkommers, tomaten, cornflakes, cake. Met zoveel opties schept iedereen te veel op. Na ons zeer vullende ontbijt, en sommigen met buikpijn van het te veel eten, gingen we op pad. Naar de Akropolis! Gewapend met camera's, flesjes water en korte broeken. Het begon goed, vijf minuten na het verlaten van het hotel, we waren de straat nog niet uit, krijgt Janny het voor elkaar het wiel van een van de twee rolstoelen te vernielen. Na de heldhaftige acties van Ganderd en Thijs en een bos sleutels, konden we gelukkig weer verder.  Twee trappen later had meneer Dolstra al weer genoeg gehad van Griekenland.
Onderweg hadden Joep, Maurits en Pieter van Mierlo (niet te verwarren met Pieter Verhagen) de opdracht een presentatie te geven over de bouw en plaatsing van de Akropolis. 300 foto's verder kwamen we aan op de Akropolis zelf. We werden begroet door de tempel van Nikè en voelden ons onoverwinnelijk (nee grapje, iedereen was al verslagen door de zon). Gelukkig hadden Joost en Paulette hier iets op gevonden.  Paulettes paraplu die was bedoeld voor mogelijke regen werd herbenoemd tot parasol. Na nog drie presentaties van zowel het eerder genoemde groepje als Frauke en Sarah Kaufmann (niet te verwarren met Sara van Tooren) en 400 foto's en 100 mogelijke profielfoto's later, keerden wij terug naar de schaduw onderaan de Akropolis. 
Het theater van Dionysos stond op het programma. Ganderd, Kevin, en Thomas Klokgieters (niet te verwarren met Thomas Korsten, we weten het... we hebben veel naamgenoten) hadden de eer hier ons over te informeren. Hierbij werden zij ondersteund door Thijs, het sprekende en commentariërende prikbord. Ons verbazend over het aantal bezoekers dat in het theater paste en het aantal Nederlanders aanwezig in Athene, gingen wij verder naar het Akropolis Museum van Athene. 
Nu moet u bedenken dat het AMA bestaat uit vier verdiepingen en bedenk dan dat de lift maar tot de tweede verdieping ging... Oftewel, Fraukes rolstoel is opgevouwen en weer uitgeklapt en opgevouwen en uitgeklapt en.... u begrijpt waar we heen willen.
Nog meer presentaties en koude drankjes later, was het tijd voor een goede lunch.  de groep splitste zich op, op jacht naar het beste maar goedkoopste eten. Het is één groep nog gelukt om te verdwalen...
Terugkomend op de afgesproken plek, blijkt dat onze geëerde leraren te laat waren.  Gelukkig was daar Joep! Met zijn Frisbee.....ding. Een grote groep verzamelde zich om over te gooien, daarbij proberend de omringende restaurantjes te ontwijken.
Volgende stop: De Griekse Agora (marktplaats). Optimistisch na de heerlijke lunch, gingen we op weg, denkend dat we in een parkje konden zitten en relaxen. Wat waren we naïef. Kennelijk ging het park om drie uur 's middags dicht. DRIE UUR. Wat is dit?! Hierdoor stonden we om tien over drie voor een gesloten poort. Tien minuten te laat... Godzijdank. Onze geweldige leraren bedachten ter plekke een plan B. De Agora en het Archeologisch museum omswitchen. De presentatie van Madieke, Sara en Maxime werd uitgesteld en het was op naar het volgende museum!
Een lange wandeltocht later, het museum lag aan de andere kant van de stad, kwamen we aan bij het museum. Na een 'snelle' plaspauze konden we naar binnen. Vazen, zwaarden, beelden, archaïsch, Dorisch, Ionisch, klassiek, heftige discussies over of je haarspelden wel zou dragen of niet en een vreemde fascinatie voor achterwerken later, waren we het museum weer uit. Het perfecte moment voor een groepsfoto, dacht meneer Faas. Grappig, pijnlijke blikken van tieners die tegen de zon inkijken, dat moet echt de beste foto ooit zijn geworden.
Thijs, onze redenaar en etenliefhebber, had een geniaal idee voor het avondeten. Reserveren bij het restaurant tegenover het hotel en daarna baklava als toetje. Maar eerst! Vrije tijd, waar men afkoelde van de drukke dag met slushpuppies, hotelkamerparty's of shoppen. Het was unaniem besloten dat dit een van de weinige briljante ideeën van Thijs was. Nee grapje.
Nadat iedereen veel en dan ook veel te veel had gegeten besloot een grote groep nog even rond te slenteren in de stad en de naam hangjongeren hoog te houden.  Onder leiding van Berend, Pieter (Verhagen) en Joep, kwam deze groep uit bij het parlementsgebouw, waar net de wisseling van de wacht plaatsvond.
Om dit niet te missen zijn we als een groep malloten de weg overgerend, waarbij Willem alleen achterbleef op de stoep. Misschien niet het meest slimme moment voor gymnasiumleerlingen... maar iedereen heeft het overleefd :) 
Na veel foto's met de wacht en het kopen van 'interessante' souvenirs, is er een einde gekomen aan onze tweede dag in Griekenland.  Met de belofte op tijd bij het ontbijt te zijn de volgende ochtend, gingen we naar onze kamers.

Groetjes, Hella van Stokkom & Paulette Buiting

Presentatie bij het Erechteion

Theater van Dionysos

Groepsfoto bij het Nationaal Archeologisch Museum

Dinsdag 19 april

Dag 3 in Griekenland. Na extra vroeg opgestaan te zijn, en alle koffers ingepakt te hebben, zoals gewoonlijk om half acht aan het ontbijt. Na een goed ontbijt alle koffers op een kamer, en door naar het Syntagma. Hier werd een presentatie gegeven door Vincent en Berend over het huidige Griekenland (economie, bestuur etc.). Halverwege moest de presentatie helaas gestaakt worden, zodat ook de rest van de klas de wisseling van de wacht kon zien en foto's kon maken met de wachters. Toen we uitgekeken waren, gingen we via een zeer oud Byzantijns kapelletje midden in het centrum, door naar de Griekse agora. Maar eerst nog een presentatie van Madieke, Sara en Maxime over de Toren van de Winden, een mooi oud torentje aan de Romeinse agora. Na de presentatie dan eindelijk de Griekse agora? Gelukkig was hij nu wel open, dus de presentatie van Madieke, Sara en Maxime kon weer verder, nu bij het Hefaisteion, een zeer goed bewaarde tempel gewijd aan Hefaistos. Helaas lag deze op een berg, dus moesten we hierna afkoeling zoeken in een gereconstrueerde stoa. Hier zat ook nog een klein museum in, dus maar even binnenwandelen. Binnen tien minuten stond iedereen weer buiten (sommigen al na 3). Even plannen doorspreken en toen twee uur vrije tijd!
De groep splitste zich op om te lunchen. De een aan de gyros, de ander koos voor een picknick op het Syntagma, waar het zeer gezellig werd met een onbekende Griek. De gyros was overigens ook gezellig, veel en lekker. Ondertussen waren er twee meisjes, Annabel en Sarah, die te druk waren om te lunchen, shoppen dus!
Keurig op tijd stond iedereen om kwart voor een weer in de lobby van het hotel om de koffers op te halen. In de bus en op naar Delfi, een zeer lange rit van maar liefst 3-4 uur. Gelukkig hoefde dit niet in een keer. We stopten wel twee keer, een keer voor een plaspauze, daarna voor een bezoekje aan het Osios Loukas klooster, een van de mooiste Byzantijnse bouwwerken in heel Griekenland. Weer tijd voor een presentatie dus. Ditmaal de beurt aan Joost en Dieuwke, maar voor ze konden beginnen, moesten alle meisjes (m.u.v. Paulette) een supersexy rok aan, die niet heel enthousiast ontvangen werd. Dan toch de presentatie. Toen we allemaal de prachtige bouwkunst van het klooster tot ons genomen hadden, mochten we weer. Nog een uurtje rijden en dan eindelijk Delfi...
Voor een prachtig hotel, met zwembad, werden we gedropt. Helaas moesten we nog 100 meter te voet, want de bus kon de berg niet op. Niet wat we gehoopt hadden, maar toch een prima hotel. Even opfrissen, uitrusten en internetten, maar al snel weer aan het eten. Een hele avond vrije tijd, dus de groep splitste weer in twee. Groep 1 ging met 6 personen op zoek naar een eetplek. Al snel een restaurant gevonden, met geweldig uitzicht over de bergen. Voor groep 2 bleek het iets lastiger. Met 23 een restaurant vinden, met mooi uitzicht en plek op het terras, leek een onmogelijke opdracht, maar onder leiding van Kevins telefoon met trip advisor, was het na meerdere pogingen dan toch gelukt. Konijn, salades en biefstuk, het smaakte goed. Wij waren alleen niet de enige die dat vonden, want we werden vergezeld door een andere groep Nederlanders (die waren er veel in Delfi). 
Na het eten was het tijd om Delfi te verkennen. Heel veel trappen, freerun skills (van Janny) en zere voeten later kruisten de wegen van groep 1 en 2 elkaar. Een gedeelte koos toen voor de club, de rest ging voor een terrasje. Kortom, een gezellige avond!
Om 11 uur (we kregen een halfuurtje extra) wilde iedereen weer terug naar zijn of haar kamer, maar de sleutelbewaarders waren kwijt. Deze bleken onschuldig een potje te kaarten. Toen iedereen weer vrolijk en wel op zijn kamer lag, en de kamercontrole langs was geweest, was ook de derde dag alweer voorbij. 

Groeten, Joep van Keulen, Pieter van Mierlo en Berend Holwerda

Presentatie op het Syntagma

De stoa in de Griekse Agora

Rokjesdag

Woensdag 20 april

Net zoals gewoonlijk moesten we ook op dag 4 weer stervensvroeg opstaan. Nadat iedereen half slapend aan het ontbijt had gezeten, gingen we met de bus naar de opgravingen van Delphi. Hier vertelden Janny, Sterre en Annabel hun verhaal over Oidipous, het orakel en  over Kleobis en Biton. Toen begon onze beklimming van de berg in de gloeiende zon. Halverwege de berg was er nog een theater en een schathuis van Athene te zien. Boven op de berg was er nog een deel van de presentatie van Berend en Vincent over sport in Griekenland bij het stadion. Boven op de berg was ook ''groep 3'' (van een andere school) met hun "fijn" pratende leraar en volgens hen de leukste groep, maar dat zijn wij natuurlijk. Na de hele berg ook weer af te zijn gedaald, gingen we nog met zijn allen naar het museum met als hoogtepunt de beelden van Kleobis en Biton. Hier was groep 3 overduidelijk ook aanwezig en toevallig ook een oud-studiegenoot van mevrouw Mosterdijk.
Na het bezoek aan het museum was het plan dat we even binnen drie kwartier konden eten, maar dat was niet het geval... Toen het kwart voor 1 was, kwam de helft van de groep met een volle maag langs, maar had de andere helft nog geen eten gezien. Toen ook de andere helft uiteindelijk eten had gekregen, was het niet eens een succes. Rond kwart over 1 zat toch iedereen in de bus, met of zonder pizza in een plastic zakje. Nu was de lange reis, van 4 uur, naar Nafplio begonnen...
De reis die eigenlijk 4 uur zou duren, bleek toch 5 uur te duren... Maar toen we eenmaal bij het hotel aangekomen waren, kwam ons een vrije avond tegemoet. Maar eerst de kamers bekijken, waar een groot verschil bleek te zijn tussen de 3- en 4-persoonskamers, zo was de 4-persoonskamer meer dan twee keer zo groot als de 3-persoonskamer...
In de tussentijd heeft een jongen (de naam beginnend met een P) al zijn eer, waardigheid, mannelijkheid en zelfrespect verloren maar respect en zelfverzekerdheid verdiend, door een van Fraukes prachtige jurken aan te trekken. Nu is het de beurt aan een jongen met de naam die begint met een T.
Nadat alle koffers gedropt waren, splitste de hele groep op in drie groepen. Groep 1 van ongeveer 20 man ging naar een restaurant waar enkele mensen na de maaltijd tekeningen wilden maken, naast het traditionele toetje van het huis ;). Groep 2 bestaande uit 5 meisjes, had intussen problemen met wat "aardige" Griekse jongens, na een teleurstellend diner was dit niet het meest gewenste bezoek. Groep 3 had wel een zeer geslaagd diner en het smaakte zeer goed.
Toen groep 1 en groep 2 elkaar tegenkwamen buiten het restaurant, gebeurde er een vreselijk ongeluk voor onze Janny. Nadat de groepen namelijk hadden besloten samen nog wat te wandelen langs de kust, hadden Janny en Paulette een grote behoefte de Griekse zee bij nacht te beleven en helaas ook de dieren... Janny, het uitgesproken type dat ze is, stapte zelfverzekerd het water in. Ze verloor haar slipper en waadde op haar blote voeten naar haar drijvende slipper. Wat ze vond was niet haar slipper, maar de stekels van een zee-egel in haar voet...
Na dit tragische ongeval stapte de groep toch maar weer op naar huis, Janny ondersteunend. Met pincetten gewapend heeft men Janny's voet onder handen genomen op de kamer van een niet nader te noemen persoon. De romantiek ontstond in de late uren van de avond.

Doei, Sterre van der Velden, Madieke van Oosterhout & Paulette Buiting  (en groep 1, 2, en 3)

Het verhaal van Oidipous bij de vallei waar het allemaal gebeurde

Schathuis der Atheners langs de heilige weg in Delphi

Presentatie in de bus over de Peloponessos

Donderdag 21 april

Na wederom een vroege start gingen we op pad - met de bus naar Mycene. Wij Nederlanders met onze korte mouwen en broeken hadden het weer helemaal verkeerd ingeschat. Wat waren we (weer) naïef! We hadden er niet bij stilgestaan dat het op deze plek, waar we al veel over gelezen, gehoord en natuurlijk ook vertaald hadden, ook zo koud kon zijn. Truien, vesten en zelfs de badhanddoeken werden voor de dag gehaald om dit weer te trotseren. Allemaal van de kou kleumend luisterden we naar de goed voorbereide presentatie van Thomas Korsten, Willem en Pieter Verhagen. Terwijl het al wat warmer werd vertelden zij over de Myceense beschaving en het graf van Atreus. 
De dappere helden onder ons kregen nu de kans zich te bewijzen door een donkere grot binnen te gaan. Een steile en gladde trap wachtte de groep op en ook de duisternis maakte het ze niet makkelijk. Aangekomen bij de plek  waarvoor ze al deze moeite hadden gedaan werden ze verwelkomd door een kuiltje. Al die moeite voor niks. Na ook deze bezienswaardigheid van ons lijstje af te hebben kunnen strepen, gingen we terug naar de bus en op naar het oude Epidauros. 
Onderweg werden we verblijd door een nieuwe groep. Dit keer niet bestaande uit oud-studiegenoten, luidruchtige leraren of schreeuwende kinderen, maar uit bijen! Terwijl we deze arme beestjes aanreden lieten zij iets wat leek op honing achter op de voorruit. Bij de ruïnes van Epidauros vertelden Lisa en Emma over de geschiedenis van de geneeskunde en de overgebleven resten van gebouwen. Joost liet nog even wat van zijn zangkunsten horen om te kijken of de akoestiek van het grote theater zo goed was als werd beweerd. En ja hoor, zelfs bij de bovenste traptreden was zijn versie van "Don't" van Ed Sheeran goed hoorbaar. 
Door het verstikkende weer keek iedereen er al de hele week naar uit om naar het strand te gaan. Jammer genoeg leek het geen zwemweer te worden, gelukkig voor ons klaarde het op net toen we aankwamen. Er werd lekker geluncht en gezellig gekletst. Na de lunch ging iedereen naar het strand - een zandstrand met blauwe zee, zon en een supermooi uitzicht wachtte ons op. Helaas kreeg niet iedereen de kans om lang te zwemmen, Thijs gleed namelijk uit. Het voelde niet goed aan en hij werd door een taxi naar het ziekenhuis vervoerd. Dat hoefde de pret bij de anderen niet te drukken, tot we snel om moesten kleden om weer de bus in te stappen. Ook zijn er wat polaroidfoto's gemaakt, dit zorgde voor leuke momenten.
Hoeveel treden we precies hebben gelopen op weg naar de Palamidiburcht blijft onduidelijk, maar we weten wel dat het er veel waren. Toen we het prachtige uitzicht zagen waren deze al snel vergeten. Door Hella en Paulette werd nog wat verteld en toen was het tijd om zelf rond te dwalen. Iedereen nam zijn eigen weg om de burcht te ontdekken - van brede trappen met leuningen tot kleine weggetjes boven een diep dal. Op de burcht liep een aantal honden de hele tijd met ons mee, deze zijn door de groep Kwik, Kwek en Kwak genoemd. Na een half uur gingen we weer terug naar beneden, sommigen gingen met de bus en anderen namen de trap. 
Daarna zijn we naar het hotel gegaan om ons om te kleden voor het avondeten. We hadden besloten om als groep te gaan eten, omdat dit de laatste avond was. Kevin had op Tripadvisor naar lekkere restaurants gezocht en vol goede moed vertrokken we. Na een tijdje gezocht te hebben kwamen we (na enkele Grieken te hebben aangesproken) tot de conclusie dat het restaurantje dat we voor ogen hadden aan het verbouwen was. Uiteindelijk vonden we een heel leuk restaurantje en er werd nog wat gezegd namens de leraren en een aantal leerlingen. En dan misschien nog wel het leukste: we hoefden pas om 22.45 uur terug te zijn in het hotel. Omdat we pas om 22.15 uur klaar waren, hadden we dus nog meer dan genoeg tijd over om iets te doen. Niet dus! Toen iedereen terug kwam in het hotel werd er in de groepswhatsapp een leuk berichtje gestuurd: ' open huis 307 '. Wat diegene vergeten was, is dat de leraren deze berichtjes ook konden lezen. Toen we daar achter kwamen werd er snel gezegd dat dit een grapje was, maar toch werd het geprobeerd. Waar we geen rekening mee hadden gehouden is dat de leraren op de uitkijk stonden.  Het kaarten moest dus nog even wachten. Maar later dan verwacht werd er toch nog gekaart op kamer 307. 
Maar natuurlijk niet tot te laat :) want we moesten de volgende dag vroeg op. 

Maaike Jansen Venneboer, Emma Essink, Tika Raaijmakers, Lisa Vrensen 

Presentatie in het theater bij Epidauros

Strandplezier bij Tolo

Bijna 1000 treden afdalen vanaf de Palamidi burcht

Vrijdag 22 april

Na een nog vroegere start dan gebruikelijk, wat voor sommigen te vroeg was of niet eens een start, zijn wij ook vandaag weer op pad gegaan. Eerst naar de vele malen verwoeste stad Corinthe. Hier kregen wij van wat wilde honden een mooie voorstelling der natuur... Maar toen hadden Thijs en Klaas hun presentatie waar zij ons vertelden over hoe het er vroeger uit heeft gezien en Thijs die bang is voor honden vond dit niet al te fijn. Ook zijn wij nog naar het museum gegaan waar meer dan gebruikelijk (op de reis) intact was. Hierna hadden we weer een busreis voor de boeg tijdens welke wij nog even naar het kanaal van Corinthe zijn geweest waar Thijs en Klaas ons nog wat over vertelden. 
Toen kwam een lange busreis naar Sounio waar Tika en Maaike hun presentatie hadden over de geschiedenis van dit gebied en de tempel van Poseidon en waarom er toch al die namen in stonden. Het verhaal gaat dat Lord Byron de eerste was die dit had gedaan uit respect, maar dit bleek niet zo te zijn :(. Toen daar nog even geluncht waar velen lekker genoten van donuts aangezien een groot warm gerecht niet kon door de tijd. 
Toen een busrit naar het vliegveld tijdens welke bijna iedereen meezong met Nederlandse liedjes waar Thijs ons allemaal in meesleepte. Sommigen voelden zich bedreigd als ze niet meezongen, wat misschien ook wel min of meer zo was. Daarna hebben wij allemaal ook nog een mooie fooi gegeven aan de buschauffeur aangezien hij ons zo goed heeft geholpen. Toen wij uiteindelijk op het vliegveld kwamen, konden wij snel onze boardingpasjes en bagage afgeven, maar hierna verloor Dieuwke alweer haar boardingpas. Toen wij daarna allemaal door de douane heen waren nog even gewacht en het vliegtuig had natuurlijk vertraging...  

Thomas Klokgieters

Deze honden hadden te lang bij de tempel van Aphrodite rongehangen

Metopen bestuderen in het museum bij Korinthe

Presentatie op de agora van Korinthe

Presentatie bij de Poseidontempel op Kaap Sounion

Gelukkig hebben we de foto's nog...

De week verliep te goed. Tot het moment dat een dame het voor elkaar kreeg om over een steen uit te glijden en vervolgens in een zee-egel te stappen, wat al een opstapje was naar een minder fortuinlijke volgende dag.
Donderdag 21 april, kwart over zeven 's ochtends. De dames en heren van Beekvliet die in hotel Nafplia logeren, zitten net iets vroeger dan normaal aan het ontbijt. Op het progamma staat: Mykene, het strand van Tolo en een bezoek aan de Palamidiburcht in Nafplio. Het ontbijt verloopt soepeltjes. Geen glazen die gebroken worden of borden die kapotvallen. Misschien was het kapotvallen van een bord niet eens zo slecht geweest aangezien scherven geluk brengen, en die dag had geluk wel van pas kunnen komen. Maar gedane zaken kunnen niet veranderd worden.
 Mykene wordt zonder problemen bezocht. In Mykene hebben we zoals gewoonlijk een presentatie. Het gezelschap staat te kijken naar een maquette terwijl iemand vertelt wat er te zien is. Hierna wordt het strand bij Tolo bezocht. Iedereen gaat hetzelfde restaurant binnen. Na de lunch gaan sommigen naar het strand om te zwemmen en anderen om wat te lopen en te zitten. Maar dan slaat het onheil toe. 
Een leerling klapt zijn teen om en moet naar het ziekenhuis. Er wordt een taxi gebeld en de leerling, Thijs van Hooren, gaat samen met de heer Dolstra naar het ziekenhuis. In ieder geval op papier was het een ziekenhuis. U zou het kunnen vergelijken met een verlaten schoolgebouw uit de jaren 50-60. De verf bladderde van de muren, het plafond hing los, hier en daar waren rotte plekken en de bedrading kwam uit de muren en het dak. Maar Thijs en de heer Dolstra gingen naar binnen, niet wetend wat er hun te wachten stond. Toen ze eenmaal binnen waren werden er verwonderde blikken tussen de twee uitgewisseld. Ze konden hun ogen niet geloven. Waar het tweetal in Nederland eerst zou hebben moeten wachten in de wachtkamer bij de eerste hulp werden ze hier gelijk meegenomen door een ambulancebroeder en zo naar de dokter gebracht. Waarom de ambulancebroeder dat doet en niet een zuster weten de heer Dolstra en Thijs ook niet, ze gokken omdat de broeder niks beters te doen had. 
Bij de dokter aangekomen, nog steeds in shock vanwege de toestand waarin het ziekenhuis verkeert, wordt Thijs zijn naam genoteerd in een groot boek waar de dokter erg veel mee bezig was, waarom is onbekend. Hij wordt daarna meegenomen naar een kamer waar zijn bloedruk wordt opgemeten. U denkt natuurlijk waarom zijn bloeddruk wordt opgemeten aangezien hij last had van zijn teen, eerlijk gezegd kan ik u daar geen antwoord op geven. Nadat de eerste poging om de bloeddruk te meten was mislukt maar de tweede wel succesvol was, ging de dokter overal in Thijs zijn lichaam knijpen terwijl hij vroeg of het daar ook pijn deed. Na tien keer het antwoord van Thijs dat hij echt geen last had op een andere plek dan zijn teen te hebben gehoord, hield de dokter op. Bij dit alles was een groep van ongeveer acht zusters die stonden te kijken naar de jongen op de dokterstafel terwijl de dokter zelf vertelt wat er te zien is. 
 De heer Dolstra en Thijs werden zonder uitleg weer meegvoerd door dezelfde ambulancebroeder. Thijs werdt neergezet op een bankje en de heer Dolstra werd meegenomen om papieren in te vullen. Zonder enige vorm van communicatie tussen de broeder en de receptioniste moest de heer Dolstra de papieren invulllen. Nadat de heer Dolstra herenigd was met Thijs werden ze weer meegenomen. Dit keer niet naar het kantoor maar naar een kamer om foto's te maken. Toen de foto's klaar waren gingen ze opnieuw naar het kantoor van de dokter. Daar zat een zigeunervrouw met haar dochtertje, die beiden al eerder waren binnengelopen en weggestuurd, en ook nu boos werden weggestuurd door de dokter. Hoewel de dokter meer oog had voor een zuster dan voor Thijs, kreeg Thijs toch een verband om zijn voet. En eindelijk was daar de eerste vorm van communicatie tussen ons tweetal en het ziekenhuispersoneel. Ze kregen te horen dat de teen niet was gebroken. Nu ook weer werdt met een beperkt aantal woorden, maar toch vriendelijk, afscheid genomen. De rontgenfoto's gingen mee. Thijs en de heer Dolstra gingen naar buiten, nog steeds verbaasd over wat ze zojuist hadden meegemaakt. 
Het was een unieke en aparte ervaring, maar gelukkig hebben we de foto's nog.

Thijs van Hooren

De foto's


Terug