U bent hier:   Home
  |  Inloggen

Article Details

Luxemburgkamp door de ogen van broer en zus
Bericht geplaatst op: 13-6-2016


De laatste week van mei was klas 3 op Luxemburgkamp. Niet alleen docenten gaan mee als begeleiders, maar ook enkele vijfde- en zesdeklasers nemen deel aan het kamp om de leerlingen bij te staan op hun zware hikes. Op deze manier kon het gebeuren dat broer Thijs (klas 6) en zus Jeanneke Bolscher (klas 3) deelnamen aan hetzelfde kamp. Hoe kijken zij beiden terug?



"Na weken van fysieke en mentale voorbereidingen zijn wij in de laatste week van mei voor vier dagen naar Luxemburg afgereisd om - met een zware backpack - heel wat kilometers af te gaan leggen. Een week eerder ging ik een weddenschap met meneer Teulings aan, de winnaar kreeg een taart: hij dacht dat het niet zou gaan regenen en ik dacht van wel. De taart is dik binnen, maar ondanks het slechte weer hebben we een onvergetelijke week gehad. 


Na een busreis van ongeveer 5 uur was het tijd om afscheid te nemen van de andere groepen en te beginnen aan een wandeling van 15 kilometer. Heel optimistisch begonnen we aan de wandeling, die toch zwaarder bleek dan de meesten gedacht hadden. En elke dag kwamen er nog 5 kilometer bovenop, dus als je dacht dat het echt niet meer zwaarder kon, zat je er flink naast! Na aankomst op de camping, rustten we kort uit, met de nadruk op "kort", want niet veel later moest de tent worden opgezet, wat niet helemaal ons ding was. Ook moest er gekookt worden, wat voor velen ook alweer een hele opgave was; tegen de tijd dat de aardappel eindelijk geschild was, of de paprika gesneden, was het vuur allang weer uit (wat natuurlijk zorgde voor veel hilarische momenten). Dus koos (ook) ik voor de aanmoedigende functie in mijn groepje; gelukkig hadden we een aantal semi-topchefs in het groepje en hebben we elke avond prima gegeten. Daarna hadden we vrije tijd; op de eerste avond deden we een voorstelrondje (zelfs op een kleine school als Beekvliet ken je minder mensen dan je denkt), de tweede avond hebben we de hele avond gekletst en gelachen in de grote tent en de derde avond hebben we, nadat we naar binnen waren gevlucht voor het slechte weer, in het gebouw gechilled. Het was dus altijd heel gezellig!  

Het doel van deze reis was: samenwerken, afzien, nieuwe mensen leren kennen en grenzen verleggen. Ik denk dat dit allemaal is waargemaakt. En uiteindelijk was het slechte weer een geluk bij een ongeluk: dankzij de regen moesten we echt samenwerken, en leerde iedereen elkaar al snel echt goed kennen. In plaats van dat de regen ons heeft gestopt, heeft het ons gemotiveerd om er een nog leukere week van te maken. Luxemburgkamp 2016 in het kort: een leuke groep, (natuurlijk) heel veel wandelen, gezellige mensen, lachen, lachen en nog eens lachen, leren koken, gezellige begeleiding (bedankt!), nieuwe vrienden maken en voor als ik het nog niet gezegd had: heel veel lachen." 

- Jeanneke Bolscher, 3D


"Als ik aan m’n eigen Luxemburgkamp in klas 3 terugdacht, dan dacht ik aan nieuwe vriendschappen, het afzien en het uitkijken naar het welverdiende genieten van het zonnetje na de hikes. 

Afzien, dat bleek er dit jaar toch ook weer bij te horen. De eerste vijftien kilometer blijken dit jaar echter relatief mee te vallen; er zijn nog ontelbaar veel verhalen te vertellen, er is nog geen sprake van natte slaapzakken, en al die verwende Beekvlieters zijn toch wel heel benieuwd naar hun eerste ervaring van het campinggevoel. Dat campinggevoel komt, eenmaal op de eerste camping aangekomen, ontzettend snel. De tenten moeten namelijk opgezet worden en de eerste ‘camping struggles’ (zoals: “mmh, hoe kan ik die handdoek onderin mijn rugzak het beste pakken, zonder dat al mijn zorgvuldig opgevouwen shirts door de tent vliegen?”) komen bovendrijven. 
Onze tweede tocht, dertig kilometer lang en over vele heuvels, was zwaar, werd ons zelfs nog zwaarder gemaakt door de vele regen. En als het weer het niet leuker maakt, dan moeten de leerlingen het zelf maar doen. Vanaf dag twee zijn de minuten waarin niet gezongen en/of werd op één hand te tellen. Iedereen werd er uiteindelijk door zijn of haar eigen enthousiasme en dat van medeleerlingen en dat van de begeleiders (natuurlijk ;)) doorheen gesleept. Dat welverdiende zonnetje na het lopen kwam er trouwens vaak niet, maar met geïmproviseerde quizjes, nog meer gezang en gezamenlijk kokkerellen was er altijd iets om naar uit te kijken tijdens het lopen. Nieuwe vriendschappen ontstaan in zo’n sfeer vanzelf, al helemaal doordat de gebruikelijke groepjes binnen de school opgesplitst worden. Sterker nog, in Luxemburg zijn nieuwe koppeltjes gevormd. Zelfs tijdens de busreis terug werden de fijnste nummertjes nog even luidkeels meegezongen: “Amica, Amica….” en “mighty, mighty Beekvliet” schalden nog door het gangpad naar voren. 


Alle lopers mogen trots zijn op het uitlopen van de ±60 kilometer mét zware bepakking. Nog trotser zijn wij als begeleiders op het feit dat de leerlingen elkaar erdoorheen gesleept hebben.
Namens Jop, alle leraren, alle andere vijfde- en zesdeklassers en mij, ontzettend bedankt voor de gezellige week."

- Thijs Bolscher, klas 6





Terug